یک تراژدی دیگر در ایران

تصور کن که پیرزنی باشی با ده هزار تومان بن خرید عید از کمیته بزرگوار و سخاوتمند امداد امام خمینی وارد فروشگاهی می شوی تا چند تا چیز بخری .. اسمش را هم نمی دانی مهم نیست چیز های زیادی نمی شود خرید شاید چند چیز … راه می روی و میگردی به امید ارزان تر ها .. فروشگاه شلوغ است و صف ها نوید سه ساعت ایستادن را به تو می دهند .. فروشنده ها با صدایی  تو را صدا می کنند که انگار امده ایی گدایی (شاید هم امده ایی ) می خواهی از روی چند پلاستیک محصول چند خریدار که پشیمان این صف شده اند و رفته اند رد شوی که …. ناگهان شیشه مایونزی به پایت می خورد و می شکند … فکر میکنی دنیا را سکوت فرا گرفته … حتی من هم به تو خیره شده ام … و نگهبان تو را به دیگران نشان می دهد و تویی که در اخر باید پول شیشه مایونز بزرگ را بدهی … باید بی خیال چند تا از چیز ها شد …. بر میگردانی در قفسه با شیشه شکسته سه ساعت در صف می ایستی … چه فرقی می کند این شیشه شکسته 3300 تومان قیمت دارد وقتی تو تنها 10 هزار تومن بن عیدی گرفته ایی … عیدت مبارک …

اینجا جهان سوم است .. این ماجرا را امروز در فروشگاه اتکا دیدم … خسته ام ولی خوابم نمی برد .. اینجا جهان سوم است جایی که هر روز تراژدی جدیدی اتفاق می افتد و شاید هم هر ثانیه  …. چه اهمیتی دارد هیچ کس مقصر نیست … نه پیر زن … نه کمیته امداد … نه خریدار بی خیال … نه فروشنده … و نه …. اینجا من مقصرم که این اتفاق را بیاد دارم و می نویسم .. اینجا جهان سوم است … جهانی برای کمدی بشری ….