سلام خدا! خودت خوب می دونی زیاد حوصله ندارم بنویسم یا حرف بزنم و یا این که بخوام برات دلیل بیارم اما فکر کنم یه کم حق داشته باشم مثل همه مردم ازت گله کنم .. گله .. خب اره دیگه فکر میکنم تنها کاری که بلدم همین اما از کی رو خودم هم نمی دونم یا لا اقل فکر میکنم ندونم بهتره.
خدا اخه را باید یه جایی زندگی کنم که مردم تا وقتی تو زندگی چیزی بدست نیاوردم خیلی ارمان گرا هستند و ادم های خوب و وقتی دستشون به جایی بند می شه می شن امام زاده هایی کت شلوار پوش با روحی که فقط می خوان به همه چیزهای نداشته وداشته شون تجاوز کنن.
چرا باید جایی زندگی کنم که همش از تخیلاتم استفاده کنم تا چیز هایی رو داشته باشم که ندارم
جایی زندگی کنم که باید همیشه به سختی انتخاب کنم تا شاید روی پیشونیم مهر نخوره
جایی زندگی کنم که کارم با علاقه ام یکی نیست
جایی زندگی کنم که ادمها حتی برای رسیدن به چیز های بی ارزش همه چیز را می فروشند و بعد تقاضای بخشش رو هم داشته باشند
چرا باید جایی زندگی کنم که برای همه مسائل اطرافم باید بدترین حالت رو مد نظر بگیرم
جایی که دوستان دیروز می شوند ادم های بی تفاوت امروز و دشمنان فردا
جایی که خیلی می ترسم بزرگ تر بشوم
جایی هیچ چیزی را در جای خودش نمی توانی داشته باشی
جایی که شهادت را تبلیغ می کنند اما برای بقیه
جایی که سنت های جای تعقل را در همه شعونات گرفته است
جایی که خدا ایرانی است و شیعه اثنی عشری است و ما را با همه بدی هایمان دوست دارد و بهشت را از حالا برایمان اماده کرده
خدایا لطفا بیا پایین تر و به شیوه ایی که خیلی ها می توانند به وضوح بشوند که تو ایرانی نیستی و همه ادم ها ادمند
علی این خدای تو سمعک هاش رو یادش نرفته؟
شایدم صدای ما از گلومون در نمیاد.
نمی دونم
آی گفتی …
حرف دل همه است…
نمی دونیم چی می خوایم…